Gedachten over positiviteit en leven met MS

Ik zit hier en lees een artikel over Bobby Bajram, die binnenkort een poging waagt om de Mount Everest te beklimmen. Bajram was nog maar 13 jaar oud toen hij de diagnose multiple sclerose kreeg. Nu, op 48-jarige leeftijd, wil hij de hoogste berg ter wereld bedwingen. Ik hoop echt dat het hem lukt en dat hij een MS Awareness-vlag op de top plant.

We hebben allemaal dergelijke inspiratie nodig, vooral als we nog maar net de diagnose hebben ontvangen. Het is goed te beseffen dat het niet allemaal kommer en kwel is. Blijven dromen en doelen nastreven, en zoals men zegt: “Als de dromen je geen angst inboezemen, dan zijn ze niet groot genoeg!”

Ik ken verhalen over andere mensen met MS die indrukwekkende dingen doen, van marathons lopen tot enorme afstanden fietsen. Ik vraag me af hoe ze het doen. Ik noem deze atleten met MS “SuperMSers”. En we moeten ons niet laten ontmoedigen door deze geweldige prestaties, maar ze volgen en streven naar de beste versies van onszelf. Ik haal er inspiratie uit, omdat ze aantonen dat MS ons niet altijd weerhoudt te dromen.

Ik besef dat mensen met MS niet altijd even blij zullen zijn met de aandacht voor deze SuperMSers, en dat om verschillende redenen. Deze verhalen kunnen MS neerzetten als een “niet zo ernstige ziekte”, terwijl bergbeklimmen en marathonlopen volkomen onrealistisch is voor vele mensen met MS. De gevoelens van onbekwaamheid die dat oplevert, kunnen tot negativiteit leiden.

Maar met negativiteit komen we ook nergens. Na het lezen van het artikel over de klim van Bobby kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat een positieve instelling mij geholpen heeft. Mijn vader en moeder hebben me altijd geleerd om naar de mooie kant van het leven te kijken. Dit is een les die ik op jonge leeftijd in me opnam en nog steeds met me meedraag. Positief van aard zijn hielp me door mijn zware dagen heen, die gelukkig niet vaak voorkomen. Jack London beschreef de voordelen van deze levenswijze: “Leven is niet altijd een kwestie van goede kaarten hebben, maar soms slechte kaarten goed spelen.”

Ik ben geen SuperMSer. Ik ben een normaal persoon met MS. Ik train binnen mijn mogelijkheden, maar ik probeer mijn grenzen wel te verleggen. Soms heel succesvol, soms minder. Ik vergelijk mijn bezoeken aan het lokale fitnesscentrum met het Bijbelse verhaal over het offer van de weduwe, waarin een kleine donatie van een weduwe meer betekende dan een grote donatie van een rijke man. Ik moet veel meer geven als ik train dan iemand die geen MS heeft. Mijn prestaties in de fitnessruimte betekenen evenveel voor mij als het bedwingen van de Mount Everest zal betekenen voor Bobby.

Hoewel we niet allemaal SuperMSers zijn, kan onze kracht en ons doorzettingsvermogen in het dagelijks leven net zo inspirerend zijn voor de mensen om ons heen. Waarin blink jij uit?

Een gesprek met mijn dochters

​Living Like You-blogger Declan interviewt zijn dochters over de gevolgen van zijn MS op hen.

lees meer
x

Volg ons op Twitter?

Volg ik al @LivingLikeYou

x

Vind ons leuk op Facebook?

Vind ik al leuk Living Like You

Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen