Martijn's wondere wereld

Tegenwoordig haal ik vaak mijn schouders op en ga ik door met mijn leven. In het verleden kon ik dat slecht, maar de afgelopen jaren ben ik er veel beter in geworden. Maar soms zijn er toch voorvallen die er voor zorgen dat de langspeelplaat - die zich afspeelt in mijn hoofd - even ouderwets blijft hangen in iets negatiefs. Iets wat nu ook bijna het geval is.

Het is de afgelopen weken onrustig in Agema’s lichamelijke tempel en dat heeft een aantal oorzaken. Ten eerste ben ik er achter gekomen dat een jetlag er tegenwoordig dubbel inhakt. De afgelopen jaren veel gereisd maar deze reizen waren naar Afrika of binnen Europa. Voordeel hiervan is dat de landen - die ik bezoek - op deze continenten nagenoeg allemaal binnen onze tijdzone liggen. Maar bij een verre trip oost of westwaarts vanuit ons lage landje is dat een ander verhaal. Kortom een jetlag is toch wel een belastend dingetje met de MS bezoekers - en wat andere toestanden - die aanwezig zijn in mijn tempel ben ik achter gekomen.

Daarbij is de herfst altijd mijn minst favoriete jaargetijde want het heeft altijd zijn weerslag op hoe ik mij voel. Heeft allerlei oorzaken maar vooral het feit dat alles zo heerlijk vochtig is een gemene deler. En dan is er ook nog iets met bijvangst en dan bedoel ik niet de visjes die in de netten van bijvoorbeeld de Urker vissersvloot terecht zijn gekomen. Nee, met bijvangst bedoel ik aandoeningen of dingen die naar voren komen tijdens bijvoorbeeld een MRI scan. MRI scans, bloedonderzoeken, enzovoort. Het zijn nu eenmaal van die dingen die ik regelmatig moet ondergaan. Kortom bijvangst kan een logische zijn als je zo vaak onderzocht wordt.

Al jaren heb ik een vernauwing in mijn zenuwbaan. Deze vernauwing zit in mijn zesde nekwervel en eindelijk - hoe bizar eigenlijk - heb ik genoeg klachten dat men de risicovolle operatie - die probleem oplossend is - wil gaan uitvoeren. Het is geen hernia want dat is een uitstulping tussen wervels. Bij mij zit de vernauwing aan de binnenkant van m’n wervel dus gaat men stukjes bot weghakken om mijn zenuwbaan en de sapjes die daar doorheen lopen weer ruim baan te geven. Na de operatie moet het zo zijn dat ik mijn vingers en handen weer normaal kan bewegen, de tintelingen aan de linkerkant van mijn lichaam weg zijn en ook de irritatie die er is in een aantal organen - waardoor soms spontaan dingen gebeuren op de meest ongelegen momenten - tot het verleden behoren. Kortom na een paar jaar ben ik deze klachten naar alle waarschijnlijkheid eindelijk kwijt. Maar goed, alles bij elkaar is het wel even kermis in mijn hoofdje waardoor ik weer bevattelijk ben voor negativisme.

Met slechts een aantal mensen deel ik de finesses van mijn ziekte. Veelal zijn dit mensen die zelf ook een chronische aandoening hebben. Met deze mensen heb ik ook een hele andere soort vriendschap als mensen die geen chronische aandoening hebben. Dit omdat wij onderling hele andere dingen bespreken. Soms gaan deze gesprekken over de negatieve kanten van onze aandoeningen maar vaak is het keihard grappen maken over elkaars tekortkomingen. En eerlijk gezegd, het is humor die ons er doorheen sleept want er is al zoveel negatief in onze leventjes zo af en toe. Daarbij proberen we altijd positief naar elkaar toe te zijn en het over de dingen te hebben die we nog wel kunnen.

Niet dat één en ander ons geneest maar even een goed gesprek met een lotgenoot geeft vaak een positieve boost. Daarbij heeft mijn vrienden en kennissenkring de afgelopen jaren een behoorlijke metamorfose ondergaan. Het negatieve probeer ik zoveel mogelijk te blokken of ver vandaan te blijven. Het heeft me echt jaren gekost om richting te geven in mijn leven maar het is echt een feest om mee te maken vind ik zelf.

Maar toch heb ik me bijna weer laten tackelen door een negatieve geest. Echt bijna. Gelukkig is er tegenwoordig het besef dat ik mezelf er eigenlijk alleen maar mee heb. Ik verspil namelijk mijn energie aan iemand die er zelf voor zorgt dat men altijd negatief in de spotlights komt. En dat is eigenlijk de reden van deze blog. Ik weet dat je als je blijft hangen in het negatieve dat je er niet beter van wordt. Zeker met een aandoening als MS. Probeer je te omringen met mensen die iets toevoegen aan je leven en niet het mooie dat je nog hebt - of er nog is - in je leven proberen af te breken. Ik ben blij dat ik dit inzicht heb gekregen na talloze ervaringen. Daarom dat ik ook altijd zeg. Negativiteit, ik heb het zelf in mijn leven toegelaten omdat ik zelf mijn fouten niet in wilde en kon zien door de negatieve bril die ik op had. Ik ben zo blij dat ik die bril af heb en die langspeelplaat in mijn hoofd doordraait en niet meer blijft hangen. En echt, sinds ik die bril af heb komen er ook hele andere mensen Agema’s Wondere Wereld binnenwandelen en is het leven vaak ook weer een feestje.

Tips om het glas halfvol te houden

Van het schrijven van een bucket list naar het bijhouden van een dagboek, deze blogger deelt haar tips om positief te blijven met MS.

lees meer
Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen