Hoe het omgaan met depressie me hielp bij het omgaan met MS

Onmiddellijk na de diagnose multiple sclerose was ik, zacht gezegd, verward. Ik wist niet wat ik met het nieuws moest doen, behalve huilen en comfort zoeken bij mijn naasten. Nadat ik leerde dat ik de verwachtingen moest accepteren, besloot ik om de confrontatie met de ziekte aan te gaan en er zo veel mogelijk over te weten te komen. Tijdens mijn bezoeken aan lezingen en presentaties over MS raakte ik in gesprek met anderen die tegen de aandoening vechten. Hierbij viel me een rake overeenkomst op. Onze nieuwe behoeften, de benodigde aanpassingen om onze kwaliteit van leven te verbeteren, waren vergelijkbaar met de behoeften die ik had in mijn gevecht tegen depressie.
Lange tijd beschouwde ik depressie als een last die ik het liefst uit de weg ging. Nu realiseer ik me dat ik een voorsprong aan het opbouwen was voor mijn volgende grote uitdaging: MS.
Pauzes zijn belangrijk en acceptabel
Eén van de belangrijkste veranderingen die ik voelde bij MS was dat mijn lichaam me altijd aangeeft wanneer het tijd is om rust te nemen. Als ik te veel stress heb, flakkeren oude symptomen op en krijg ik migraine. Als ik de signalen te lang negeer, dan kan ik zelfs een terugval krijgen. Om een lang verhaal kort te maken: MS dwingt me mijn behoeften serieus te nemen. Ik voelde veel van dezelfde symptomen toen ik de baan moest loslaten die ik zo graag uitvoerde. Mijn werkomstandigheden werden zo slecht dat ze depressie veroorzaakten, dus ik stopte en nam een enorme, maandenlange pauze waarin ik he-le-maal niets deed. Ik zat thuis, ging naar therapie en leefde van mijn werkloosheidsuitkering. Ik bekeer herhalingen van StarTrek en ging om negen of tien uur naar bed, soms zelfs om acht uur. Ik vermeed mensen omdat het uitputtend was om met ze om te gaan, wilde alleen aan mijzelf denken. Het lichte schuldgevoel was er wel, maar mijn depressie weerhield me iets anders te doen, dus ik liet me meevoeren.
Nu mijn depressie min of meer onder controle is, breng ik nog steeds hele dagen op deze wijze door. Ik haal een bak roomijs uit de vriezer en maak er een dagvullende film- of seriemarathon van. En ik voel me niet meer schuldig. Ik weet nu dat als elke vezel in mijn lichaam om rust vraagt, dat ik rust nodig heb. Dus in plaats van ertegen te vechten, luister ik. En daar schaam ik me niet voor.
Registreer wat je stemming verbetert
Thuis zittend merkte ik dat de man die voor de deur van mijn supermarkt kranten verkoopt, mij altijd heel hartelijk bedankte als ik een kleinigheid gaf of een krant kocht. Ik realiseerde me dat mijn stemming enorm verbetert als ik zulke ongedwongen positiviteit zie. En al was boodschappen doen of zelfs het huis verlaten een zware last, ik zorgde ervoor dat ik kleingeld bij de hand had bij het verlaten van de winkel. Puur om voor ons allebei de dag wat fijner te maken. En ik doe dat nog steeds.
Ongeveer op hetzelfde moment begon ik te merken dat de atmosfeer bij mijn kapsalon zo warm en open was, dat mijn stemming verbeterde door er alleen maar aanwezig te zijn. Dus zo nu en dan trakteerde ik me op een nieuwe knipbeurt, niet alleen om de dode puntjes weg te werken, maar ook om een uur bij prettige mensen te zijn.
Praten!
De zwaarste les die ik leerde door mijn depressie was: als ik niet voor mezelf zorg, dan doet niemand het. Uiteindelijk leerde ik dat ik mijn behoeften luid en duidelijk moest uitspreken. Dit is enorm behulpzaam gebleken in mijn omgang met MS, omdat ik behoeften heb die vele mensen niet begrijpen en soms zelfs verkeerd opvatten. Hoewel ik het soms lastig vind om er me niet schuldig over te voelen, heb ik al veel overwonnen.
Waardeer de kleine dingen
Sinds ik vecht tegen zowel depressie als MS, houd ik halt en ruik ik daadwerkelijk aan rozen. Ik ga naar het park als de dahlia’s bloeien, ik kijk naar de vogels die broodkruimels pikken als ik in een café met vrienden aan het ontbijten ben, en als ik ga hardlopen, dan ren ik expres langs de vijver waar de zwanen voor de jongen zorgen. Als we de kleine dingen leren waarderen, dan is deze wereld een prachtige plek!
Ik had nooit kunnen denken dat een depressie goed zou kunnen zijn, maar nu realiseer ik me dat alles wat we meemaken ons iets leert. En als we geluk hebben, dan kunnen we dat begrijpen en er dankbaar voor zijn.

x

Volg ons op Twitter?

Volg ik al @LivingLikeYou

x

Vind ons leuk op Facebook?

Vind ik al leuk Living Like You

Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen