Wat zit er in jouw ziekenhuistas?

Ik ben twee keer bevallen. Het grootste advies dat ik heb gekregen (nou ja, het zit in de top vijf van beste adviezen) was om mijn ziekenhuistas klaar te hebben. Met scheerapparaten, kussens, spelletjes/puzzels, snacks etc. Er is zelf gesuggereerd om muziek mee te nemen waarvan ik misschien wil dat mijn baby het hoort bij de geboorte.

Ik ging naar mijn gynaecoloog, toen dacht ik nog dat het een normale check-up was, maar ik belande op de eerste hulp. Ineens kwam het idee in mij op – waarom heb ik in vredesnaam niet een ziekenhuistas klaar staan voor alle soort noodgevallen? Ik ben chronisch ziek, in allerijl naar het ziekenhuis gaan hoort er helaas bij.
Doen hoef ik mensen niet te vragen of ze het één en ander voor me willen inpakken. Het is veel efficiënter om hen te vragen of ze mijn reeds voorbereide ziekenhuistas willen pakken. Ziekenhuizen maken me altijd bang, dus dan is een tas met allemaal spullen die me aan thuis doen denken wel net zo fijn. Het biedt mij troost.

Dus heb ik nu een ziekenhuistas. Ik las laatst een artikel in een tijdschrift waarin ze een beroemd iemand vroegen wat ze nu precies in hun tas hebben. Dat bracht mij op het idee om met jullie te delen wat ik allemaal in mijn ziekenhuistas heb. Dus nadat ik bij mijzelf ten rade ben gegaan, hierbij mijn spulletjes:
Make-up: ik ben super ijdel en moet dus te allen tijde eyeliner en lipgloss hebben.
Een haarborstel. Ik heb de neiging om mijn haar in een vlecht aan de zijkant te dragen. Het ziet er namelijk netjes en stylisch uit. Ik vind het fijn om te denken dat ik er nog een beetje mooi uitzie en dat mijn kapsel de ‘ziekenhuisoutfit’ compenseert. Elastiekjes/accessoires. Crème.
Een scheermes. Zelfs als ik niet kan douchen, probeer ik me op elke mogelijke manier te wassen. Ik scheer mijn benen op het toilet. Dit maakt dat ik me netjes en schoon voel. Ik heb vrienden die me achter het behang willen plakken omdat ik zo nodig mijn benen wil scheren maar het zit gewoon IN MIJ. Ik heb geprobeerd het op te geven, dit heb ik ook bijna zes maanden gedaan maar het zit in mij.
Ook neem ik een fles rosewater-spray mee. Ik spuit op mijn gezicht, in mijn haar en op mijn lichaam. Het ruikt geweldig en maakt het schoon. En babydoekjes. Ik neem ook een chill-broek/huisbroek mee, het zit gewoon veel comfortabeler. Sokken.
Opladers voor mijn apparaten. Ik neem mijn telefoon en mijn laptop overal mee naar toe. Als ik dit niet kan gebruiken ben ik bang dat ik het contact met de buitenwereld en met mijn familie verlies.
Waar ik vandaan kom, lig je meestal met een kamergenoot in het ziekenhuis. En je weet met kamergenoten kan het twee kanten op gaan. Sommigen komen met (letterlijk) veel bagage. Ik heb met name te maken gehad met onbeleefde familieleden. Ik wil vooral geen mannelijke vreemden in mijn kamer. Die zijn onbeleefd en komen aan mijn kant van de kamer. Nemen ook nog eens de televisie over. In de badkamer komen ze aan mijn kant met mijn spulletjes. En dan zien ze misschien ook nog eens dat ik met mijn blote gat uit mijn ziekenhuisoutfit kom. Ik zit niet te wachten op onbekende onbeleefde mensen. Ik word namelijk boos als ik ziek ben. Ik ben dan minder tolerant dan normaal. Dus om met verdelende kamergenoten af te rekenen, zitten er oordoppen/koptelefoontjes in mijn tas en kijk ik films op mijn laptop.
Twee boeken. Eéntje voor vermaak (Handmaid’s Tale) en één voor mijn dagelijkse gebeden. Ook heb ik een lijst van mijn artsen en medicijnen; inclusief telefoonnummers. Informatie over mijn man staat daar ook in.
Ik heb een kruis dat een vriend voor me heeft gebreid. Ook heb ik rozenkrans die mijn moeder me heeft gegeven. Deze kleine dingen gaan altijd overal met mij mee en maken dat ik gefocust blijf op geloof en familie. Vroeger nam ik ook altijd mijn kussen overal mee, maar nu realiseer ik me dat het te veel naar huis ruikt waardoor ik me juist eenzamer voel.
Ik haat het om geen controle te hebben. Dit heb ik me gerealiseerd toen ik 10 jaar geleden werd gediagnosticeerd met een onvoorspelbare ziekte. Ik heb toen geleerd om te controleren wat er te controleren valt om zo onafhankelijk mogelijk te zijn. Dat betekent dat ik proactief moet zijn. Mijn ziekenhuistas is een mooi voorbeeld hiervan. Het houdt me zo onafhankelijk mogelijk. Het houdt me gelukkig en maakt dat ik me bezig hou. Het feit dat ik voor eigen persoonlijke hygiëne kan zorgen in het ziekenhuis maakt dat ik me onafhankelijk en goed voel.

Dus wat zit er in jouw ziekenhuistas?
En, ohja, vergeet je ondergoed niet. Je moet zeker je onderbroeken niet vergeten. Mede hierom is het zo belangrijk dat we dit van te voren allemaal bedenken?!

Mijn handige MS-handtas

Zonnebril. Oordopjes. Antibacteriële doekjes. Kleine parfum. Pleisters. Sleutelhanger/armband dat duidelijk maakt dat je een medische aandoening hebt. Batterijen voor mobiele telefoon. Gedetailleerde noodlijst. Extra medicijnen. Dit zijn slechts een paar ‘just-in-case’ items die ik altijd bij me heb als ik het huis verlaat.

lees meer

Ontsnap aan de negativiteit

Het leven is 10% wat er met je gebeurt en 90% hoe je hierop reageert.

lees meer

Tips om het glas halfvol te houden

Van het schrijven van een bucket list naar het bijhouden van een dagboek, deze blogger deelt haar tips om positief te blijven met MS.

lees meer
Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen