‘Hair’ we go

Sorry voor de woordspeling, maar hier gaan we. Als zelf benoemde koningin van het bespreken van thema’s waar mensen zich niet al te prettig bij voelen was deze woordspeling een mooie opening. Bovenstaande betekent dat ik nu het onderwerp ‘haar op het lichaam bij vrouwen’ ga bespreken. Vrouwen met en zonder MS. Waarom? Omdat het me stoort.

Want de wereld waarin we vandaag de dag leven mogen vrouwen zelf beslissen waar en of ze zich scheren, dit zou geen publiek discussie punt moeten zijn. Ik was waarschijnlijk 14 jaar toen ik voor het laatst haar onder mijn oksels had. Ik kwam uit het zwembad en mijn vriendin Jenny zei ‘weet je wel dat je het haar onder je armen eraf moet scheren? Zal ik het voordoen?’. Ik ben aan het parafraseren maar zo ging het ongeveer wel. Ik herinner me dat ze me uitlachte en dat ik me beschaamd voelde.

Toen ik naar Europa ging met wat vrienden hadden de serveersters bij één bepaald restaurant (ik vertel nooit waar) allemaal grote bossen haar onder hun oksels. Alle Amerikaanse meisjes lachten hen uit en nadien vroegen we ons ook nog af waarom ze ons eigenlijk niet leuk vonden en we ons niet helemaal thuis voelden daar.

Terwijl ik volwassen werd bleef ik dagelijks alles wegscheren. Sinds het ‘Jenny incident’, nu 28 jaar geleden, heb ik mijzelf nooit meer met haar onder mijn oksels gezien. Tot de diagnose MS kwam. Deze diagnose heeft mijn kijk op de wereld veranderd. Over wat echt belangrijk is en wat niet. Waarom is er toch zo’n focus op het lichaamshaar van de vrouw? Is dat echt iets waar ik tijd en energie voor moet uittrekken?

Ik moest terugdenken aan het moment dat ertoe leidde om mijzelf elke dag te scheren. Tot een dag dat ik naar mijn man keek en zei ‘’ik heb mijzelf nog nooit met haar onder mijn oksels gezien, is dat niet raar?’. Zijn reactie was zoals vele Amerikaanse mannen: ‘mijn hemel haar onder de armen is vies’. Mijn reactie was ‘ik denk niet dat ik mijn okselhaar nog ga scheren’. Voor wie scheer ik het eigenlijk?

Vanuit cultureel standpunt gezien maakt dat het hebben van geschoren oksels hygiënischer is, juist voor vrouwen. Echter mijn man heeft haar onder de armen en ik lig ook wel tegen hem aan en dan denk ik ook niet aan de haren onder zijn armen. Waarom voelen vrouwen zich dan toch vaak beschaamd? Waarom is het voor vrouwen zo vies om zich niet te scheren?

Patti Smith, mijn favoriete rock and roll artiest had haren onder haar armen. En juist het haar onder haar armen is onlosmakelijk met haar verbonden en ze presenteert het ook nog met trots. Waarom kan dit dan niet bij mij? Ik heb de evolutionaire redenen erbij gepakt en ik ben verrast om te schrijven dat men nog steeds over de nood van okselhaar aan bekvechten is. Echt waar, ongelofelijk! We weten dat haaien 200 miljoen jaar voor de dinosaurus al in de zee zwommen maar we weten niet waarom we okselhaar hebben?

Het lijkt erop dat wij vrouwen door een alwetende patriarch is ingeprent dat we alleen maar sexy zijn zonder haar, behalve dan het haar op ons hoofd. Ik weet niet wie deze kerel is en waarom we allemaal zijn meegegaan in zijn definitie van vrouw zijn, maar ik ben me gaan realiseren dat ik te oud ben om me hier nog druk over te maken.

Raar genoeg heeft dit ook te maken met Multiple Sclerose. Toen ik via Facebook vroeg of men zich nog steeds scheert en of er ooit overwegen zou worden om zich niet meer te scheren waren verre weg de meeste reacties: ‘ik het niet doen maar ik vind het knap van mensen die wel hun haren laten staan’. En mijn vriendin Nancy vertelde ‘ik kan maar één oksel scheren in verband met de MS’. Mijn hart zakte toen ik dit las. Ik vertelde haar dat ze super punk rock is! Alle mensen die als reactie hadden ‘ewww’ hebben geen idee dat het eigenlijk een luxe is om eenvoudig de oksels te scheren. Voor mensen die te maken hebben met (progressieve) MS is dit namelijk niet normaal.

Wat later vertelde diezelfde vriendin (Nancy) dat ze ook eens haar hoofdhaar eraf heeft geschoren omdat ze vanwege de MS haar haren niet meer kon wassen. Daarop schreef ik: ‘ik zou je haren gewassen hebben als je dicht bij me woonde’. Nadat ik dit had geschreven besefte ik pas hoe intiem deze comment over kan komen maar ik meende elk woord. Ik zou haar, haar gewassen hebben zodat ze de vrouwelijke standaard binnen onze maatschappij niet zou verliezen door de MS.

Het gesprek wat ik met haar had heeft mij nog meer aan het denken gezet om de definitie van vrouwelijkheid, voor mijzelf, opnieuw te definiëren. Met okselhaar en alles wat erbij hoort. Deze nieuwe definitie heeft er mee te maken dat je ook met MS een ‘bad ass women’ kan zijn. Ik wil de definitie van vrouwelijkheid kunnen definiëren met of zonder diagnose en met of zonder haar.

Nancy voelt zich goed met haar geschoren hoofd, ze draagt het als een kroon. En ik? Ik houd het voor nu bij mij oksels en ik heb de mening van mijn man over okselhaar veranderd. Hij vindt het nu sexy. Alles gaat altijd stapje voor stapje. We zijn vaak met onze lichamen en hersenen bezig hoe we toch met MS moeten omgaan. Ik daag jullie uit om nog een stapje verder te gaan: wees bad ass!

Humor vinden in ‘vrouwelijke probleempjes’ & MS

Een vrouw met MS heeft zo haar eigen uitdagingen, maar aan het einde van de dag kunnen we hier wel de humor van inzien. Karen vertelt haar verhaal.

lees meer

Tips om het glas halfvol te houden

Van het schrijven van een bucket list naar het bijhouden van een dagboek, deze blogger deelt haar tips om positief te blijven met MS.

lees meer

Kan borstvoeding het risico op MS verlagen?

Volgens een recent onderzoek moeten nieuwe moeders met MS twee keer nadenken, voordat ze beslissen geen borstvoeding te geven. Lees deze blog.

lees meer

Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen