Emigratie kriebels

Het is zo’n ochtend dat ik de dingen in mijn eigen tempo kan doen en even niets per se hoef. Mijn vrouw heeft mijn dochter naar school gebracht en is daarna naar haar werk gegaan. Kortom het hele ochtendritueel verloopt uitermate relaxed. Na een aantal weken van slecht weer is het vandaag heerlijk. Dus besluit ik om lekker in de voortuin te gaan zitten. Kopje koffie erbij en ik begin met het lezen van een aantal kranten en andere nieuws verspreidende media. Tijdens het rondje sociale media krijg ik een melding die mij pakt want tja Zuid Afrika blijft toch voor mij een heel bijzonder land.

Het raakt me enorm wat er gebeurd is met de groep Nederlandse toeristen die overvallen zijn door een groep onverlaten die zich niet realiseren wat voor gevolgen dit kan hebben voor het toerisme in het geweldig mooie en bijzondere land. Ik ben flabbergasted als ik lees wat de heren hebben gedaan en vooral de manier waarop. In de omgeving Johannesburg / Pretoria wonen bijzondere, dierbare en gastvrije bekenden van mij en de redenen waarom men nu eenmaal op een voor ons Europeanen totaal andere manier leeft spoken door het hoofdje en worden bevestigd.

Ik ben veel in Zuid Afrika geweest en denk daarom iets van het land te weten. Ooit heeft het lot bepaald dat mijn meisje en ik naar Zuid Afrika op vakantie zijn gegaan. De keuze was Canada of Zuid Afrika en het lootje met Zuid Afrika erop geschreven kwam destijds uit de hoed. Op dat moment zie ik Zuid Afrika als een land waar ik mijn passie voor wilde dieren tot leven kan laten komen maar ben van mening dat het er niet veilig is. Maar goed het lot heeft bepaald dus ga ik me verdiepen in Zuid Afrika.

In die jaren is een bekende Nederlandse zanger / presentator veel in de media en komt zijn voorliefde voor met name Kaapstad regelmatig ter sprake. De BN’er in kwestie is net als ik chronisch ziek en voelt zich altijd veel beter als hij in Zuid Afrika is. Toch vind ik hem af en toe raaskallen en denk dat het allemaal wel mee zal vallen. De muziek die de man ten gehore brengt geniet niet echt mijn voorkeur maar dat neemt niet weg dat ik benieuwd ben of zijn verhalen kloppen.

Eigenlijk heb ik het tijdens de eerste weken van onze reis naar Zuid Afrika nog niet eens door wat er met het lichaam gebeurd. Ik heb het dan te druk met het verwerken van alle indrukken die ik opdoe. Het eerste bezoek aan Kaapstad is er één met een lach maar ook traan gezien de geschiedenis die daar nu éénmaal ligt.

Natuurdocumentaires in alle soorten en maten daar kijk ik graag naar. Zo ben ik - denk ik - redelijk voorbereid op de kennismaking met echt Wildlife. Toch ben ik een klein beetje verrast als ik er achter kom dat het spotten van Wildlife al in Kaapstad en directe omgeving begint en dus niet een exclusief gegeven is voor de vele wildparken. De eerste dagen spotten wij direct al talloze bokken, struisvogels, bavianen, elanden, pinguïns, robben, dolfijnen, dasjes enzovoort. Als wij na een week Kaapstad echt de binnenlanden intrekken en een aantal grote wildparken bezoeken dan is het hek helemaal van de dam. Nu jaren later blijkt dat wij tijdens onze eerste reis naar Zuid Afrika ontzettend veel mazzel hebben. Van de Big Seven spotten wij alleen het Luipaard of de panter niet. Maar door De Leeuw, Buffel, Olifant, Neushoorn, Witte Haai en Zuid Kaper kan een streep op het lijstje. In de jaren na onze eerste reis komen wij er achter hoeveel geluk wij gehad hebben want het is tot op heden niet gebeurd om zes uit zeven te scoren en het Luipaard spotten in het wild is nog altijd niet gelukt.

Maar goed ik word met de dag verliefder op Zuid Afrika en begin me te realiseren hoe top ik me voel. Ik ben veel fitter als in Nederland en dus begin ik na te denken hoe dat kan. Als snel moet ik aan die in mijn beleving raaskallende BN’er denken. Hij heeft toch gelijk en dus zou zijn theorie over mineralen, bodemsamenstelling, vocht, rust, voeding en energie aardig kunnen kloppen.

In de jaren na de eerste vakantie naar Zuid Afrika staat het vizier alleen maar op dat land gericht. Menig trip die kant op volgt. Ik voel me er super en leer er mensen kennen waar nog altijd contact mee is. De wens om er te gaan wonen word bij mij steeds sterker ondanks ook de negatieve verhalen die Zuid Afrikanen vertellen. Echter mijn meisje is iets nuchterder in dit soort dingen en haar opa en oma leven nog. Voor haar is dat een harde rede om niet uit Europa te vertrekken.

Verder hebben wij geen redenen om de stap niet te zetten en hoewel mijn ouders er niet blij mee zijn is er altijd een oplossing te bedenken. Maar goed de mening van mijn meisje is voor mij doorslaggevend en dus besluiten wij om in Nederland te blijven.

Zeker in het seizoen dat nu aanbreekt: “De Herfst” zijn er momenten dat ik deze beslissing nog kan vervloeken. Zeker de afgelopen weken was het af en toe weer een rollercoaster in het lichaam qua gevoel. Mijn wens is dan toch echt een appartement op Blaauwbergstrand in de Kaap. Alleen de berichtgeving van vanmorgen bevestigd toch wel iets wat ik altijd geweten heb maar m’n ogen een beetje dicht voor heb gehouden. De droom van het willen in wonen in Zuid Afrika die zal altijd blijven maar het inzicht dat ik in een voor mijn MS heel stabiel landje woon is belangrijker. Een gerust gevoel in mijn lichaam en systeem is eigenlijk net zo belangrijk als alle mineralen en bodemsamenstellingen bij elkaar. En tja dat stukje voeding en alles wat daarmee samenhangt dat heb ik ook hier in Nederland onder controle gekregen door simpelweg m’n dieet aan te passen.

Dus alles bij elkaar opgeteld is Zuid Afrika voor mij die flirt die nooit mijn woonliefde zal worden hoe graag ik dat ook zou willen. Wellicht dat er in de toekomst een appartement op de Kaap komt voor de herfstmaanden in Nederland. Maar alles bij elkaar opgeteld is Nederland dan toch mijn grote woonliefde. Ondanks dat ook hier van alles beter kan is het nog altijd zo dat dit land een geweldig land voor mij als chronisch zieke is. Schriftelijk of verbaal zal ik echt nog wel eens los gaan op in mijn beleving mankerende regelgeving, eigen risico’s en weet ik veel wat, maar nogmaals; het leven voor chronisch zieken in dat kleine stipje aan Noordzee is zo slecht nog niet is mijn bescheiden mening.

Een trotse dank jullie wel.

Een trotse dank jullie wel.

Sinds de diagnose MS is mij de vraag of alles het nog doet vaak gesteld door medici en of mensen die daar belang bij hebben. Tuurlijk zijn er een aantal dingen die het niet meer zo goed doen of kost het veel meer moeite om bepaalde lichaamsdelen goed te gebruiken.

lees meer
Iets meer bewegen en een ander eetpatroon heeft wonderen gedaan

Iets meer bewegen en een ander eetpatroon heeft wonderen gedaan

Tijdens een controleafspraak valt het mijn neuroloog op dat ik te fors aan het worden ben en dat is alles behalve goed voor de belastbaarheid van de systemen in mijn lichaam, zo legt hij uit.

lees meer
Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen