Blog 3: over brutale mensen

De laatste tijd staat MS weer wat meer op de voorgrond voor mij. Het feit dat ik deze blogs schrijf en ook de vlogs mag maken maakt dat ik ook weer wat meer over MS ga nadenken. Niet dat ik dat voordien niet deed maar dan is het thema op de één of andere manier toch wat meer op de achtergrond geschoven. Het feit dat ik zoveel leuke reacties krijg, van bekenden maar ook van compleet onbekenden is zo gaaf en hartverwarmend. Had ik voordien niet kunnen anticiperen, dus ga ik nog even door…

De meest gehoorde reacties zijn ‘jeetje ik had geen idee dat het zo’n impact had’ of ‘nu snap ik je ineens een stuk beter’ maar de meest voorkomende reactie is toch wel ‘hehe eindelijk iemand die over MS spreekt en schrijft zonder dat het meteen een depressieve dag wordt’. Het klopt, je hebt nu eenmaal MS maar dat hoeft niet te betekenen dat het leven ineens niet meer leuk hoeft te zijn.

De afgelopen weken heb ik specialisten mogen interviewen voor mijn vlogs. Eén van de standaard vragen die ik stelde was ‘zijn er nog tips, heeft u nog goede raad?’ en steevast kwam het antwoord: Leef je eigen leven! Voer gewoon de plannen uit die je al van plan was om te doen maar stel ze een beetje bij waar nodig. Hier sluit ik mij helemaal bij aan. Juist ook bij het aanpassen van je plannen.

Een voorbeeld van aapassen is bijvoorbeeld dat ik doorgestudeerd heb. Toen ik eenmaal klaar was met mijn verpleegkundige opleiding vond ik het wel handig om door te studeren en dan op een gebied wat iets minder lichamelijk is dan verpleegkunde. Het werd maatschappelijk werk aan de hogeschool van Enschede. Kon ik nog steeds mensen helpen maar dan op geestelijk gebied in plaats van lichamelijk gebied. Had het helemaal naar mijn zin, school was super meewerkend, leuke klas en ik mocht zelfs op de parkeerplaats parkeren met mijn invalide parkeerkaart. Wat te veel scheelde want soms waren de dagen best wel lang. En toch op de momenten dat je het niet verwacht kom MS ineens weer om de hoek en slaat het je vol in je gezicht.

Iets wat ik nooit meer zal vergeten is dat ik parkeerde op de invalide parkeerplek bij de hogeschool van Enschede met mijn invalideparkeerkaart. Maandag ochtend, het sneeuwde en één of andere dame kwam op mij afgelopen. Ze vroeg mij heel indringend waarom zo’n jonge dame zoals ik gebruik maakt van deze plek, want deze was gereserveerd voor haar collega. Ik vertelde haar dat ik een invalideparkeerkaart heb en dat ik op een openbare invalide parkeerplaats sta. Hiermee duidelijk makend dat ik niemands plek inpikte. Hier ging ze niet mee akkoord en ze ging zo voor mij staan. Een verklaring eisend. Toen wist ik nog niet zo goed hoe hiermee om te gaan en ik vertelde haar dat ik MS heb en op een schooldag geen energie over heb. Zeker niet aan het einde van de dag, vandaar dat ik op de invalide parkeerplek sta. En dat ook nog op een verschuldigde toon. Schoorvoetend ging ze met deze verklaring akkoord. Achteraf denkend had ik haar gewoon moeten zeggen; ‘Als je wilt weten of ik hier niet illegaal sta had je moeten controleren of ik een invalide parkeerkaart heb’. ‘Als je dit gecontroleerd had dan had je kunnen zien dat dit niet het geval is en had je mij niet lastig hoeven te vallen’. ‘Bovendien mag je officieel niet eens vragen waarom iemand op een invalide parkeerplek staat’. En dan had ik me gewoon moeten omdraaien, zo.

Misschien valt dit voorbeeld voor de neutrale lezer wel mee maar dit heeft zo’n impact op mij gemaakt. Dat mensen zo ondoordachtzaam kunnen zijn en daarmee zo kwetsend op de momenten waarop je het niet verwacht. Dit soort momenten vereisen aanpassing waarop je mee moet leren omgaan.

Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen