Blog 6 - MS en competitief zijn, kan dat?

Competitief zijn, ofwel concurrentievermogen, beter zijn dan een ander. Een beetje competitie is nooit verkeerd zou ik zeggen. Maar werkt het wel samen met MS? Dat vraag ik me af. Zeker na afgelopen zondag, toen stond ik een balletje te slaan op de tennisbaan. Mijn tegenstander was eigenlijk net een stukje beter. Ik vond het vreselijk om te verliezen dus rende ik mijn longen uit mijn lijf (alsnog verloren). Het is nu zaterdag en ik moet nog steeds bijkomen van dat ene wedstrijdje. Is het het dan wel waard om zo all-in te gaan? Mijn benen doen zeer, ik kan mijn nek nauwelijks bewegen en mijn arm tintelt als een gek. Het komt waarschijnlijk ook omdat ik in Nederland eigenlijk nooit tennis, behalve als het echt zomer is, omdat het herstel dan gewoonweg nooit komt. Maar in Spanje kon ik tot nu toe helemaal los gaan op de tennisbaan. Dit betekent dat als ik dan in Spanje ben, ik eigenlijk zonder goede tennisconditie de baan op ga. Ook niet slim, geef ik toe. Maar ik vind het heerlijk om tegen die bal te rammen en het is een goede manier om frustratie eruit te slaan! (#LifeHack). Veel beter dan fitnessoefeningen doen (naar mijn mening).

Toen begon ik een beetje na te denken. Eigenlijk ben ik op een bepaalde manier constant in competitie met MS. Tot hoever kan ik gaan totdat ik te ver ga, kan ik het zonder medicijnen proberen, moet ik wel of niet uitgaan/iets plannen dit weekend? Die tinteling: is dat een acceptabele tinteling of gaat het te ver? Ik ben eigenlijk helemaal kapot maar heb wel een werkdeadline; wat moet ik doen?

Dit zijn maar een paar voorbeelden waar ik dagelijks mee te maken heb. Normaal gesproken zeg ik altijd ‘gezondheid komt eerst’. Echter het probleem is dat als er altijd iets is met de gezondheid, het dan niet altijd op één kan staan. Het huis moet toch schoongemaakt worden, eten moet op tafel komen en als je het huis niet uit gaat voor sociale contacten wordt het bestaan erg alleen. Dus ja, je gezondheid komt eerst. Maar als je je grenzen niet verkent, dan kom je nergens. Het eeuwige gevecht!

Ik denk dat heel veel mensen die chronisch ziek zijn zich in bovenstaande kunnen herkennen. Het is daarom denk ik ook beter om deze strijd niet als een eenmalige wedstrijd te zien, maar als een marathon. Het duurt lang, er moet getraind en vooruit gepland worden. Hopen dat je de goede keuzes maakt en soms doelbewust de juiste keuzes negeren. Als je doelbewust je lichaam negeert, moet je ook de consequenties accepteren.

Een voorbeeld hiervan is dus mijn tenniswedstrijdje van afgelopen zondag. Ik koos ervoor om zonder al te goede tennisconditie de baan op te gaan en dan weet ik dat ik de aankomende dagen hiervoor ga ‘boeten’. Is dit het waard? Ik heb gekozen van wel, gelijktijdig weet ik ook dat ik niet elke dag mijn lichaam kan negeren. Dan pleeg je roofbouw. Keuzes moeten gemaakt worden. Soms voelt leven met MS daarom ook als een soort ‘gevangenis’. Voor mij betekent dit dat er constant met restricties geleefd wordt. Luister je niet? Dan word je gestraft. Aan de andere kant hoeft het ook niet zo zwaarmoedig bekeken te worden. Weet je je restricties, dan kan het leven heel mooi zijn binnen deze grenzen.

Tot slot gaat naar mijn mening MS en competitief zijn goed samen. Het houdt je scherp, grenzen worden verkend en verlegd. Nu eens kijken wanneer ik weer een keertje een tenniswedstrijd kan inplannen…

Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen