Blog 2 - Modegril of een vanzelfsprekendheid

Je staat er soms van te kijken hoe iets dat zo vanzelfsprekend is, over het hoofd wordt gezien. We gaan er blijkbaar van uit dat deze vanzelfsprekendheid bij iedereen bekend is en dat we dus hier, als professionals, geen aandacht aan hoeven te besteden. Echter in de praktijk blijkt het tegenovergestelde.

Een jaar of 5 geleden was ik met een collega op een groot congres over MS (CMSC) in Dallas in Amerika. Het bijzondere aan dit congres vind ik de multidisciplinaire aanpak. Er komen dus verschillende beroepsbeoefenaars die allemaal iets met MS te maken hebben; zowel neurologen, revalidatieartsen, psychologen, fysiotherapeuten, ergotherapeuten, verpleegkundigen, verpleegkundig specialisten, physician assistants ect. Ik zat samen met mijn collega te luisteren naar een lezing van een Amerikaanse professor die voornamelijk werkte met mensen met primair progressieve MS. Omdat er (toen) geen medicatiemogelijkheden waren om de ziekte te beïnvloeden, richtte zij zich op andere facetten. Ze pleitte voor het bevorderen van de algehele gezondheid van de persoon met MS. Een heel logisch verhaal: je hebt al MS, dus probeer de rest van je lichaam en geest zo gezond mogelijk te houden en schade door andere aandoeningen te beperken.

Echter terug in Nederland leek er niet zoveel animo onder de professionals om zich hier op te richten. Het verhaal van die Amerikaanse professor leefde hier niet zo. Komt dat omdat wij het een vanzelfsprekendheid vinden of een modegril? Is het te ‘softe zorg’ en zijn we teveel gericht op andere zorg, zoals medicatie?

Ik werd vorig jaar aangenaam verrast dat het zorgen voor de totale gezondheid van de persoon met MS toch concretere vormen heeft aangenomen en door een grotere groep beroepsbeoefenaren wordt uitgedragen. Waar het op neerkomt is dat een groep MS-professionals een soort gids hebben geschreven met adviezen om de hersenen zo gezond mogelijk te houden. Het richt zich op leefstijlfactoren (niet roken, matig met alcohol, gezond gewicht, voldoende bewegen en geestelijk actief blijven) en een juist gebruik van voorgeschreven medicatie . Daarbij heb je eigen verantwoordelijk en inbreng in de behandeling (shared decision making). Deze leefwijze is voor ieder mens goed, met of zonder MS.

Elk weldenkend mens kan zich vinden in bovenstaand betoog. Maar het kunnen en doen is van een heel andere koek dan het weten en willen. Laat staan het volhouden. Dit vergt een plan waar je je van te voren goed op moet voorbereiden. Stel je vooraf de vragen; wil ik de verandering van een oude (slechtere) gewoonte naar nieuw gedrag en begrijp ik waarom? Hoe kan ik mijn plan uitvoeren? Wat of wie heb ik daarvoor nodig? Heb ik voor mezelf een voorstelling gemaakt wat ik doe als het tegenzit, zodat ik niet gelijk terugval in de oude gewoonte? Accepteer ook dat je een keer terugvalt, we blijven ten slotte gewoon mensen, maar probeer de verandering naar je nieuwe gedrag weer op te pakken. Als laatste wil ik je adviseren om je doelen klein en realistisch te houden. Beter meerdere kleine overwinningen dan één grotere tegenvaller. Dus……aan de slag en veel succes!

Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen