Blog 18 - MS & Familie

Familie. Ik kan niet zonder. Zonder mijn ouders was ik de eerste jaren na de diagnose MS niet doorgekomen. Zoals eerder beschreven waren en zijn ze er altijd voor me. Als luisterend oor, taxi en als compagnon naar doktersafspraken. Het meeste wat ik waardeer is dat we altijd gezamenlijk (creatieve oplossingen) vinden hoe met de symptomen van MS om te gaan.

Waar moet je dan aan denken? Nou aan de sauna bijvoorbeeld. Bij mij werkt warmte op de één of andere manier heel erg goed (halleluja). Mijn pijnklachten verminderen, ik krijg meer energie en mijn balans is ook stukken beter. Mijn ouders bedachten toen dat een infrarood sauna dan waarschijnlijk wel zou helpen. Nadat ik eerst een aantal keren heb ‘proef gezeten’ bleek dat dit inderdaad het geval was. Wat een opluchting. Ik kan nu elke avond pijnvrij naar bed. Een uurtje voordat ik naar bed ga, ga ik in de sauna zitten. Zet hem op standje sambal, even (warm) afdouchen en dan lekker warm naar bed.

Die praktische maar liefdevolle instelling kan ik erg waarderen. Zoals gezegd heeft dit me op de been gehouden. Maar ook voor hen was het niet makkelijk. Mijn hele gezin had ineens, met mij, de shock van Multiple Sclerose te verwerken. Nadat iedereen over de eerste shock heen was kwam het verwerkingsproces om de hoek. Zoals verwacht gaat dit met zijn up en downs. Het is eigenlijk constant aftasten in hoeverre je als gezin terug kan naar de situatie voor de diagnose MS. (En of dit überhaupt nog kan). Dit betekend dat je soms nee moet zeggen of nog erger dat er nee voor jou wordt gezegd.

De eerste paar keren dat er tegen mij werd gezegd; ‘volgens mij moet jij even op de bank’ vond ik erg lastig. Het betekend namelijk dat je niet de dag doorkomt zoals je dat voorheen deed. Nu 10 jaar later ben ik erg blij dat dit vanaf het begin heel duidelijk is geweest. Ik ben namelijk iemand die altijd doorgaat. In de vijfde versnelling het leven doorholt en de grenzen opzoekt. Doordat er in het begin grenzen voor mij zijn aangegeven heb ik mijn eigen grenzen leren (her)kennen. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik dit niet hand gekund zonder het MS traject bij ’t Roessingh.

Terugkijkend is er zo ongeveer een heel dorp nodig om te (leren) omgaan met MS. Best opmerkelijk als je hierover nadenkt. Volgens mij is dit een beetje te vergelijken met de Engelse uitdrukking: ‘it takes a village to raise a child’.

Wat ik eigenlijk met deze blog wil uitdragen is dat familie voor heel veel mensen werkt als een steunpilaar. Dit is ook zeker voor mij het geval. En dat mag wel eens extra in de schrijnwerkers gezet worden. De volgende keer als iemand met (MS) wordt gediagnosticeerd vergeet dan alsjeblieft ook de familie niet. Want het hele gezin heeft hiermee van doen. Stel ook eens aan de broers/zussen en ouders de vraag hoe het met ze gaat. Of ze nog een beetje met de situatie om kunnen gaan. Je zult zien dat dit waarschijnlijk erg gewaardeerd wordt. Dat je hele andere verhalen krijgt en je vrienden/familie (nog) beter leert kennen. Alleen hierom is het, het al waard om even de vraag te stellen ‘hoe gaat het nou met jou?’.

Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen