Blog 16 – Topsport

Februari is begonnen. Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik met deze maand aan moet. In december waren we met zijn allen nog mooi aan het feesten en eten, in januari voelen we ons hierover schuldig en probeerden we al dat gefeest weer weg te werken. Maar in februari is er ineens niets meer. Dat is dan zo’n dip momentje. Dan begint het echte normale leven weer.

Het enig spannende aan de maand februari, naar mijn mening, is of de vraag wordt beantwoord of er wel of niet een Elfstedentocht komt. Toch? Als we heel eerlijk zijn is dit het enige spannende aan februari. Ja dat en carnaval natuurlijk.

Wachten totdat het saai wordt en de sleur van alledag weer begint hoef ik niet. Want leven met MS is nooit saai. Het is grillig, onvoorspelbaar en daarom brengt het per definitie spanning met zich mee. Ik zat laatst even te Facebooken en kwam een filmpje tegen van een man met MS die ’s ochtends zijn bed niet meer op eigen kracht kon uitkomen. Zijn vrouw filmt en op de achtergrond hoor ik een kindje spelen. Ik heb er met tranen in mijn ogen naar gekeken. Alle momenten dat ik mijzelf zielig vond waren weg. Ik vind het zo dapper dat hij dit zo durft te delen. Meestal als het met mij niet goed gaat dan is het laatste wat ik wil dat het op film gezet wordt. Daarom vind ik het extra knap dat hij dit zo op Facebook heeft durven zetten.

Dapperheid is misschien wel iets wat meer aandacht vereist. Niet alleen binnen MS maar met elke chronische ziekte. Er zijn zoveel mensen die de kracht hebben om hun verhaal te delen. Mensen (met en zonder MS) die proberen het maximale uit hun leven te halen. Levend naar de standaarden van de participatie maatschappij. Deze mensen verdienen het om wat extra aandacht te krijgen. Want ook zij hebben hun mindere dagen en moeten toch op de één of andere manier proberen op te staan en iets van de dag te maken. En dat doen ze dan ook. Ik vind dit erg knap.

‘Leven met een chronisch ziekte is topsport’1 aldus Louis van Gaal bij DWDD. Als ik zo vrij mag zijn dan raad ik jullie aan om dit fragment terug te kijken. Talentoveraar van Gaal omschrijft zijn bewondering hoe mensen met een chronische ziekte leven zo mooi, dat ik ook daar met tranen in mijn ogen naar heb gekeken. Jeetje het wordt een tranen blog op deze manier, niet mijn bedoeling hoor. Echter de manier hoe van Gaal hiermee naar buiten treed daar kan ik niets anders dan bewondering voor hebben.

Zijn visie stelt mij als persoon met een chronische ziekte gerust. Alsof ik wordt begrepen en dat er naar mij geluisterd wordt. En dat is wel zo prettig om te horen. Want het is ook echt topsport. Zo af en toe zijn er mensen die je echt helemaal lijken te begrijpen. Dan is er geen politieke ruis maar ineens een heldere lijn. En dat is zo’n fijn gevoel. Dan hoef je niet te vechten of jezelf op de één of andere manier te verantwoorden dan is het goed zoals het is. Laten we daarvoor gaan. Goed zoals het is, een mooi streven. Nog even en de carnaval begint weer, misschien ga ik dit jaar verkleed als van Gaal….

Blog 15 - Goede voornemens? Liever niet.

Blog 15 - Goede voornemens? Liever niet.

Hopelijk is jullie 2018 goed begonnen? Meestal betekend de overgang van het oude naar het nieuwe jaar dat alle goede voornemens weer van stal worden gehaald.

lees meer
Blog 14 – Grenzen bewaken tijdens de feestperiode

Blog 14 – Grenzen bewaken tijdens de feestperiode

Hallo de december maand is weer begonnen. Sinterklaas is alweer terug naar Spanje, de kerstboom staat en de kerstdagen staan om de hoek. Kortom het is tijd voor ‘some time management’.

lees meer
Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen