Het zijn van een verzorgde verzorger

Ongeveer een jaar geleden ben ik getrouwd en is mijn relatie tot verzorging veranderd. Ik ben altijd een soort van verzorgende geweest, maar sinds Jay en ik getrouwd zijn, werden wij maatjes en verzorgenden van elkaar. Dit komt omdat we beiden MS hebben.
Onze relatie als elkaars verzorgende heeft natuurlijk invloed op onze relatie. Het is moeilijk om te zien dat je partner pijn heeft of dat het niet goed met hem gaat. Soms is het moeilijk voor ons beiden om langs je eigen pijn heen te gaan. Ik weet van mezelf dat wanneer ik me niet goed voel ik moeite heb om te lachen, moeite met praten en dat ik niet erg vriendelijk en aardig ben naar mensen.
Mijn MS was zwaarder voor mij in mijn tienerjaren dan nu als volwassene; ik heb nog steeds last van vermoeidheid, pijn en zwakte, maar ik heb het goed en mijn problemen met mijn mobiliteit zijn bijna onmerkbaar voor anderen. De hoeveelheid extra moeite die ik elke dag er in stop is niet iets dat iedereen ziet. Maar voor Jay is dit zeker niet waar. Jay’s MS is wat ik zou omschrijven als ‘erg gek’. Het is onvoorspelbaar en hij is pas later in zijn leven gediagnosticeerd. Hij moet nog steeds wennen aan zijn ‘nieuwe’ lijf en hoe zijn lijf wordt beïnvloed door MS.
Helaas heeft Jay’s MS blijvende fysieke tekenen achtergelaten. Hij moet met een stok lopen en een rolstoel gebruiken voor lange afstanden. Bewegingen waarbij je je fijne motoriek dient te gebruiken of je evenwicht zijn moeilijk voor hem om alleen te doen. Daar help ik hem dan bij als een zogenaamde “verzorgdende verzorger”. Een verzorger, waar ook voor gezorgd moet worden. Dit is niet altijd makkelijk.
Het verzorgen van iemand waar je van houdt kan heel pijnlijk zijn. Ik ga jullie niet alleen maar vertellen hoe fijn het is om je nuttig te voelen. Ik wil jullie ook vertellen hoe nutteloos het voelt om het lijden te zien en om te weten hoe die andere persoon zich voelt en je niets kunt doen dan behalve bij elkaar blijven. Ik zie dat Jay dezelfde symptomen ervaart als die ik in mijn jeugd heb ervaren en ik voel me machteloos om hem te helpen.
Je denkt vast – wat een verschrikkelijk leven, he Bruna? Mijn antwoord hierop is nee, nee, nee! Tussen Jay en mij is er liefde en dat is genoeg. Iemand zei mij ooit: ‘Je hoeft hier niet door heen te gaan, zeker wanneer je zelf al een ziekte hebt om mee om te
gaan’. En dat is waar. Ik had niemand nodig om te verzorgen – Ik had iemand nodig om van te houden en gehouden te worden. Dat is wat ik gevonden heb.
Elkaar verzorgen is iets wat elk stel voor elkaar zou moeten doen. Wij zijn onze relatie al begonnen met een routine van verzorging. Misschien is het voor een stel dat nog nooit voor elkaar heeft hoeven zorgen een beetje vreemd om te beginnen met iets wat eigenlijk al gewoon had moeten zijn. Wij zorgen voor elkaar omdat we hulpbehoevend zijn en juist daarom hebben wij een unieke band. Alleen wij weten hoe het voelt om ‘vermoeidheid te delen’ of om te weten hoe het is om dat rare gevoel te omschrijven en dat de andere persoon jouw zin kan afmaken. Of wanneer ik mijn man help om zijn schoenen aan te doen of zijn steak voor hem te snijden en iemand dan zegt: “Hoe verwend”! Dan zeg ik tegen mezelf (en soms ook hardop), ‘Iemand heeft dit ooit ook voor mij gedaan, dus het is een privilege en ik doe het graag voor degene van wie ik houd.’

Je staat er niet alleen voor: de waarde van mede lotgenoten

For Living Like You blogger, Declan, vriendschap en lotgenotencontact vind je op twee plekken: praatgroepen en online

lees meer
x

Volg ons op Twitter?

Volg ik al @LivingLikeYou

x

Vind ons leuk op Facebook?

Vind ik al leuk Living Like You

Deze website maakt gebruik van cookies om de website en uw ervaring daarmee te verbeteren. Door verder te gaan op de website gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Indien u meer informatie wilt of indien u niet wilt dat er cookies worden geplaatst als u de website gebruikt, klik dan hier: Over cookies.
Niet meer tonen